Love ...2
posted on 02 Nov 2009 20:26 by shinee-dinnerแทมินเดินเข้ามาพร้อมกับกิ่งพุดชี่วิลโลว์ที่ออกดอกบานสะพรั่งเต็มกิ่ง แล้วค่อยๆบรรจงจัดลงในแจกันทรงสูงที่คีย์ชอบไปหาซื้อบ่อยๆอย่างลงตัว ส่วนคีย์ก็จัดดอกไม้แล้วไปวางที่จุดต่างๆของบ้าน แล้วเข้าไปทำอาหารต่อกับมินโฮให้ทันก่อนสี่โมงเย็น เสียงบ่นกระปอดกระแปดดังเป็นระยะๆ จงฮยอนยังคงอ่านหนังสือที่โซฟาตัวเดิม
"พี่จงฮยอน อ่านหนังสืออะไรฮะ"หน้าขาวยื่นเข้ามาไกล้ๆจงฮยอนที่สะดุ้งเพราะแทมินที่โผล่มาเมื่อไรไม่รู้
"โอ้โห จะฉลองงานอะไรกันอีกเนี่ย"ไม่ทันที่แทมินจะตอบ คิมคีย์ที่คิดว่าวุ่นอยู่กับการทำอาหารก็โผล่ออกมาจากห้องครัวแล้วรัวคำพูดใส่
"พี่อนยูวันนี้พี่ของผมจะมาหา รีบไปนอนพักซะ เดี๋ยวไปปลุก เดี๋ยวนี้เลยนะ"คีย์พูดรัวแล้วผลุบเข้าไปทำอาหารกับมินโฮต่อ โดยอนยูกำลังค้างกับคำสั่งคีย์เมื่อครู่
"ยังไม่ไปอีกนะ วันนี้ลุงชเวจินมาด้วยไม่ใช่รึไง"คีย์ที่คิดว่าเข้าไปทำอาหารออกมาดุอนยูพร้อมกับทำตาเขียวใส่
"เดี๋ยวไปแล้ว คีย์พูดมาก" อนยูเดินขึ้นชั้นบนไปอย่างช้าๆพร้อมแฟ้มตารางงานต่างๆ เมื่อถึงห้องก็ถลาลงบนเตียงทันที
....ไม่รู้ว่าไอ้มินโฮมันทนอยู่กับคีย์มาได้ยังไง.......
"พี่จงฮยอน นี่เค้าเรียกว่าอะไรเหรอ" แทมินที่คอยจ้องไปตามหนังสือที่ประกอบภาพต่างๆอย่างสนใจ
"......................................."
"ง่ะ"ไม่มีเสียงใดเป็นคำตอบ แทมินก็เลยเก้ออยู่อย่างนั้น
"แทมิน"จงฮยอนเอ่ยเรียกชื่อเบาๆทำให้คนตัวเล็กหันกลับมา
"มีอะไรฮะ"แทมินทำหน้าตาใสซื่อ แล้วรีบหันไปดูสิ่งต่างๆรอบตัว
.....แทมินยังเด็ก ทำให้จงฮยอน กลัว.....
"เอ้า"จงฮยอนตัดสินใจยื่นกระดาษที่มีลายมือยุกยิกพออ่านออก แล้วรีบเดินขึ้นไปที่ห้องนอนทันที
"เดี๋ยวฮะพี่ นี่มัน..."แทมินเรียกแทบไม่ทัน แต่สิ่งที่ทำให้แทมินเลือดสูบฉีดไปทั่วตัว พร้อมกับที่หัวใจเต้นแรง ถึงมันเป็นเพียงแค่คำๆเดียวที่เขียนลงบนกระดาษ ก็ทำให้แทมินยิ้มออกมาก่อนจะหากระดาษเขียนกลับ
....มันเขียนแค่ว่า รัก แทมินนะ...
"ผมก็เหมือนกันนะ"เสียงแผ่วเบาแฝงไปด้วยความตื่นเต้น ขาเรียวเดินมาหยุดที่หน้าห้องของ จงฮยอน
"พี่ฮะ พี่ เปิดประตูหน่อย"แทมินเคาะสลับกับเรียกอยู่หลายครั้ง ประตูไม่เปิดออก คงจะหลับอยู่ แทมินจึงตัดสินใจสอดกระดาษเข้าไปใต้ประตูแทน แล้วเดินอมยิ้มลงมาที่ชั้นล่างอย่างเดิม
......ป่านนี้จงฮยอนคงอายตายเลย....
"เฮ้ย นี่ จะไหม้แล้วววว"คีย์โวยวายพลางรับส่วนผสมที่มินโฮทำอย่างเร่งรีบ ก่อนปาดเหงื่อที่อยู่เต็มหน้าผาก
"เกือบเสร็จแล้ว อย่างสุดท้ายแล้วสิ"มินโฮถอนหายใจเบาๆพลางมองคีย์ที่กำลังเตรียมจานมาใส่อาหารอย่างกุลีกุจอ
"เอ้า"คีย์ส่งจานอาหารมาให้มินโฮจัดบนโต๊ะแล้วเอาจานมาปิดไว้เพื่อให้อาหารเย็นช้าน้อยที่สุด ทั้งสองถอดเสื้อกันเปื้อนออกแล้วพลางไปนั่งที่โซฟา ไม่รู้เลยว่าแทมินแอบมองอยู่ที่มุมห้อง
"เหนื่อยรึเปล่า ออมม่า"คีย์ส่ายหัวเป็นคำตอบแล้วยิ้มสดใสมาให้มินโฮ
"แล้วนายล่ะ คาริสม่า"คีย์ถามมินโฮกลับบ้าง ซึ่งได้แต่โคลงหัวเป็นคำตอบ เห็นดังนั้น คีย์จึงเริ่มถามประโยคต่อไป แล้วนอนบนโซฟานุ่ม
"ตั้งแต่เดบิวต์มา นายแคร์ใครมากที่สุด" มินโฮขมวดคิ้ว แล้วค่อยๆก้มลงไปหาคีย์
"ผมแคร์คีย์มากที่สุด"คีย์เริ่มกลั้นยิ้ม แทบไม่เชื่อว่าจะเป็นคำตอบที่สมควรได้
"ทำไมถึงต้องแคร์ผม"
"..............."มินโฮเงียบ คีย์จึงเริ่มเจาะไปที่มินโฮอีก
"แล้วตั้งแต่เดบิวต์มา มินโฮเคยชอบหรือรักใครรึเปล่า"ดวงตาของมินโฮที่กลมโตดำสนิท ก็จ้องมาที่คีย์อย่างดีใจ แล้วกระซิบเบาๆ
"จะใครล่ะ ใครทีผมเพิ่งบอกว่าแคร์ไปเมื่อสักครู่นี้ล่ะ"สักพักคีย์ที่แก้มสีชมพูอยู่แล้วก็หน้าแดงขึ้นมาทันที
"แล้วคีย์ล่ะ ชอบใครเหรอ"มินโฮถามคีย์พร้อมกับแววตาลุ้นๆ
"ช..ชอบนาย"คีย์เอาหัวซุกกับหมอนบนโซฟาทันที มินโฮที่คาดไม่ถึงกับคำตอบของคีย์ก็ยิ้มกว้าง
"จะหันไปไหน หันมานี่ก่อนซี่ คีย์"ร่างบางสะดุ้งเฮือก เมื่อสัมผัสได้กับไอลมหายใจอุ่นของมินโฮที่รดต้นคอบาง
"เออ..หันก็.. เฮ้ย"มินโฮฉวยโอกาสหอมแก้มคีย์ฟอดใหญ่ ทำให้คีย์ที่อายอยู่แล้วหน้าแดงเพิ่มขึ้นไปอีก
"คีย์น่ารัก"มินโฮที่เพิ่งหอมแก้มไปเมื่อสักครู่ ก็ขึ้นมานอนกอดคีย์ที่พยามลุกออกจากโซฟา
"ทำบ้าอะไรของนาย"คีย์เริ่มพูดกลบเกลื่อนความอาย แต่แล้วก็สู้แรงของมินโฮไม่ได้ จึงยอมอยู่ในอ้อมกอดแกร่งอันอบอุ่นของมินโฮ
"อ่า แฮ่ม" มินโฮแทบจะเด้งออกจากคีย์ทันทีที่ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนั่น คีย์ก็เช่นกัน
"เฮ้ย แทมิน มาอยู่ตั้งแต่ตอนไหน"คีย์อุทานเสียงดังแล้วก็วิ่งเข้าไปปลอบน้องป็นการใหญ่ แต่ก็ได้รับการปฏิเสธ
"ม่ายฮะ ไม่เป็นไร"แทมินเลี่ยงที่จะบอกทั้งสองว่ามาตั้งแต่เมื่อไร เมื่อเสียงกริ่งดังขึ้น ทั้งสามก็แทบวิ่งไปที่ประตูบ้าน
"หวัดดีจ้าๆๆ น้องรัก"เมื่อประตูเปิดออก คีย์ก็ถลาวิ่งเข้าไปกอดพี่ให้นานที่สุด ส่วนแทมินก็วิ่งไปชั้นบนแล้วตะโกนสุดเสียง
"พี่จงฮยอน พี่อนยู พี่ยูบินมาแล้ว~"แทบจะทันที ประตูสองบานก็เปิดผลัวะแล้วลนลานลงมาข้างล่าง
"หวัดดีจ๊ะ เต้าหู้บ้างาน"คีย์กับแทมินต่างพากันขำคิกคักกับคำทักทายของพี่คีย์ ต่างจากมินโฮที่ยิ้มแล้วเอาแต่มองคีย์..คนเดียว แล้วพี่ยูบินก็เดินชมดอกไม้ที่คีย์กับแทมินพากันจัด
"นั่นน่ะพี่คีย์กับผมจัดนะ"แทมินถลาเข้าไปหายูบินแล้วเดินนำไปที่โต๊ะอาหาร แล้วสักพักมินโฮกับคีย์ก็เดินตามมาติดๆ พร้อมกับอนยู
"เดี๋ยวตักข้าวเองนะ"มินโฮเสนอตัวแทนคีย์ที่เคยทำหน้าที่ประจำ จนอนยูกับยูบินสงสัย มื้ออาหารดำเนินต่อไปจนมินโฮพูดขัด
"พี่ยูบินฮะ ผมอยากจะขอดูแลคีย์ในนะอย่างอื่น"อนยูสำลักข้าวแต่ยูบินกลับไม่เป็นอะไร แทมินยิ้มใสซื่ออยู่ข้างๆจงฮยอน
"อยากคบกับคีย์เป็นแฟนเหรอจ๊ะ"ทุกคนเงยหน้าขึ้นมาจากจานข้าวตัวเองแล้วตั้งใจฟัง ยูบินถอนหายใจหนัก
"ก็ได้ๆ ยกคีย์ให้ก็แล้วกัน"ทุกคนอึ้ง แต่แล้วก็มีสิ่งน่าตกใจมากกว่าอีก
"พี่อนยู ผมขอคบกับพี่จงฮยอน~~~~"คีย์ถึงกับวางช้อนลงกับจาน แล้วมองแทมินอย่างไม่น่าเชื่อ
"แทมมมม"จงฮยอนครางเบาๆแล้วก็เอามือตบหน้าผากตัวเอง
"เออๆๆๆ ก็ได้ๆๆ"อนยูยิ้มอย่างลำบากใจเพราะสายตาแกมบังคับของยูบิน
"เย้ๆๆๆๆ"แทมินเล่ยอย่างน่ารัก แต่ทุกคนรีบกินอาหารแล้วเก็บจานออกไปส่งพี่ยูบินทันที ทำเอาอีกสองคนรีบออกไปส่งด้วย
"ไปก่อนนะ มินโฮววววจ๋า พี่ฝากคีย์ด้วยละกันนะ"หน้าของคีย์ยู่ลงอย่างเห็นได้ชัด พลางมองพี่สาวของตัวเองเดินลับหายไปหน้าปากซอย พลันน้ำตาของคีย์ก็ไหลลงมา ทำให้มินโฮต้องรีบเขาไปกอดไว้
"ไม่เอาน่า อย่าร้องไห้ "คีย์กระชับกอดมินโฮให้แน่นขึ้น แล้วมินโฮก็เอาใบหน้าคมซุกกับกลุ่มผมของคีย์เบาๆ
"มินโฮ ฮึก"คีย์ค่อยๆคลายกอดจากมินโฮ นิ้วมือเรียวของมินโฮเช็ดน้ำตาให้กับคีย์ ยิ้มบางของคีย์ทำให้มินโฮหายห่วงเป็นปลิดทิ้ง ก่อนที่จะชวนเข้าไปด้านในบ้านที่แสนอบอุ่น
........มินโฮคอยดูแลคีย์เสมอ....
...ยิ่งสารภาพรักกันแล้ว มินโฮก็ยิ่งอยากดูแลคีย์มากกว่าเดิม....
ป.ล. อ่า รีบไปหน่อยอ่า ม่ายค่อยซึ้งเอาเลยนะครับ มามะ ไปดูตัวอย่างตอนต่ไปกันเต๊อะ
...คีย์ จะอยู่คนเดียวได้มั้ย ถ้าไม่มีผม อย่าว่าแต่ตัวคีย์เลย ผมล่ะ ผมจะอยู่ได้แบบปกติรึเปล่าถ้าไม่มี คีย์....
